انس بن الحارث بن نبيه كه خود از كسانى است كه به سعادت شهادت در ركاب حسين ( ع ) نايل شد ، از پدرش كه يكى از صحابه ، و از اهل صفه است روايت كرده كه گفت : شنيدم پيغمبر ( ص ) در حالى كه حسين ( ع ) در دامانش بود مىفرمود : انَّ ابْنى هذا يُقْتَلُ فى ارْضٍ يُقالُ لَهَا الْعِراقُ فَمَنْ ادْرَ كَهُ فَلْيَنْصُرْهُ . يعنى به درستيكه پسرم اين ، كشته مىشود در زمينى كه به آن عراق گفته مىشود ؛ پس هر كس او را درك كند بايد يارى كند او را . و سيوطى از بغوى ، و ابن السكن ، و با وردى و ابن منده و ابن عساكر از انس بن حارث به اين لفظ روايت كرده است : انَّ ابْنى هذا يُقْتَلُ بِارْضٍ مِنَ الْعِراقِ يُقالُ لَها كَرْبَلا فَمَنْ شَهِدَ ذلكَ مِنْهُم فَلْيَنصُرْهُ . « 1 » خوارزمى در ضمن خبرى طولانى نقل كرده كه حسين ( ع ) به ابن عباس فرمود : آيا مىدانى كه من پسر دختر رسول خدا هستم ؟ عرض كرد : آرى غير از تو كسى را نمىشناسم كه پسر پيغمبر باشد و يارى و نصرت تو بر اين امت واجب است آنچنان كه روزه و زكات واجب است كه پذيرفته نشود يكى از اين دو بدون ديگرى . حسين فرمود : پس رأى تو چيست در حق مردمى كه پسر دختر پيغمبر را از وطن و خانه ، و جايگاه و زادگاه او ، و حرم رسول ، و جوار قبر پيغمبر ، و مسجد ، و محل هجرت آن حضرت خارج نمودند ، و او را بيمناك و سرگردان گذاردند كه قرارگاه ، و منزل و مأوائى نداشته باشد و قصدشان از اين سختگيرىها كشتن او و ريختن خونش باشد در حالى كه او شركى به خدا نياورده ، و غير از خدا را ولى امر خود قرار نداده ، و از روش پيغمبر و جانشينان او تخلف نكرده باشد ؟ ابن عباس گفت : نمىگويم در حق آنها ، مگر آن كه آن كسان كافر به خدا و پيغمبر شدند ، و اگر نماز بخوانند از روى كسالت و رياكارى است . و بر مثل اين مردم عذاب بزرگ‌تر خدا نازل گردد . و اما تو يا ابا عبداللَّه ، پس سر افتخار و مباهاتى ، پسر پيغمبرى ، و پسر وصى پيغمبرى ، و فرزند زهرايى كه همانند مريم بود ؛ پس گمان مبر اى پسر رسول خدا كه خدا غافل باشد از آنچه ستمكاران مىكنند ، و من گواهى مىدهم كه هر كس از مجاورت تو و مجاورت فرزندان تو كناره‌گيرى كند در آخرت نصيب و بهره‌اى نخواهد داشت .

--> ( 1 ) . كنز العمال ، ج 6 ، ص 223 ، ح 3939 .